باز رسید وعده ی رزق و روزی از آبی بیکران

باز تو سوار بر قایق چوبی ات بر امواج خزر بی پروا می تازی 

تو میروی و تورت را در دل دریا می گسترانی 

و من با چشمانی لبریز از شوق و تـــرس

رو به این سفره ی پر برکت 

بر روی شن های روان ساحل 

به انتظارت می ایستم ...

انشاالله قایق هیچ صیادی خالی و ناامید به ساحل برنگرده